به گزارش مشرق، از مهمترین عوامل ابتلا به مشکلات پوستی می توان به عوامل ژنتیکی، عفونت ها، آلرژن ها و یا عوامل تخریب کننده بافت پوست اشاره کرد.
بیشتر مشکلات پوستی قابل درمان و خوش خیم هستند. در اینجا ۵ عارضه رایج پوستی و راه های مدیریت علائم و درمان آن ها بیشتر معرفی شده است:
زگیل: زگیل یک بیماری پوستی رایج در بزرگسالی است که بر اثر ویروس پاپیلومای انسانی بروز می کند. این ویروس بیش از صد نوع مختلف دارد. زگیل ها جزو بیماری های قدیمی هستند که قدمتی ۳ هزار ساله دارند. این غده های گوشتی هم رنگ پوست هستند و به صورت صاف یا به شکل برآمدگی دیده می شوند. زگیل ها روی انگشتان دست ها، بازوها و پاها بروز می کنند ضمن این که خوش خیم و بدون درد هستند. زگیل ها قابل سرایت هستند و با تماس مستقیم پوست با پوست انتقال می یابند. زگیل ها معمولا بدون درمان نیز به مرور از بین می روند اما این روند شاید دو سال طول بکشد. درمان شامل استفاده از کرم ها و ژل ها، کرایوتراپی یا انجماد درمانی، جراحی و یا درمان با لیزر است.
زرد زخم: این بیماری در کودکان و نوزادان شایع است اما هر کسی را می تواند تحت تاثیر قرار دهد. این عارضه معمولا در صورت یا دست ایجاد می شود. زرد زخم یک عفونت در پوست است که با تاول های کوچک و پشت سر هم خود را نشان می دهد. این عارضه می تواند پوست را قرمز و ملتهب کند. زرد زخم از طریق یک باکتری که با یک خراش یا آسیب می تواند وارد پوست شود، بروز می کند. این عارضه معمولا ظرف سه هفته بهبود می یابد با این حال بسیار مسری است. درمان زرد زخم مانند بسیاری از بیماری ها به نوع و شدت بیماری بستگی دارد. درمان زرد زخم معمولی غیر تاولی با شستشو با صابون های ضد باکتری رایج در بازار و همچنین پمادهای موضعی آنتی بیوتیکی به سادگی امکان پذیر است و عفونت ظرف ۲ تا ۳ روز از بین می رود اما در مورد زرد زخم تاولی و همچنین نوع منتشر شده آن، استفاده از آنتی بیوتیک های خوراکی و در موارد شدیدتر تزریق توصیه می شود. به بیمار توصیه می شود ملحفه، حوله، لباس ها و تمام چیزهایی که با زخم در تماس بوده اند را جداگانه بجوشاند و از خاراندن تاول ها ممانعت کند. بعد از بهبود زخم ها ناحیه زخم بهتر است با کرم مرطوب نگه داشته شود. در صورت ابتلای کودکان به این عارضه، باید از رفتن آنها به مدرسه اجتناب شود.
پسوریازیس: عارضه پوستی است که معمولا در سنین ۱۱ تا ۴۵ سالگی ظاهر می شود و جنبه عفونی ندارد. در این بیماری تکثیر سلولی افزایش پیدا می کند و به همین دلیل پوسته های ضخیمی روی پوست ایجاد می شود که حالتی فلسی دارد و پوسته ها روی پوست قرمز و ملتهب قرار دارند. به عقیده محققان این بیماری پوستی بر اثر واکنش های خودایمنی بروز می کند. بیماری پسوریازیس معمولا روی آرنج ها، زانوها، پوست سر و پایین کمر دیده می شود. استعمال الکل و سیگار، مصرف برخی داروها مانند داروهای ضد التهاب از جمله ایبوپروفن، بتابلوکرها و ... ممکن است علائم این بیماری را بدتر کند. درمان پسوریازیس بسته به شدت آن است، استفاده از کرم های حاوی ویتامین دی یا ویتامین آ، کرم های استروئید، استفاده از داروها به شکل خوراکی یا تزریقی رایج است. نوردرمانی نیز از راه های درمانی دیگر است. به طور کلی پسوریازیس درمان قطعی ندارد. به بیماران توصیه می شود پوست خود را همیشه تمیز و مرطوب نگه دارند، از پوشیدن لباس های تنگ اجتناب کنند، از مواد شیمیایی آرایشی که شناختی از آنها ندارند، استفاده نکنند، هوای داخل خانه را همیشه مرطوب نگه دارند، در صورت عفونت بالافاصله اقدام به درمان کنند.
اگزما: اگزما که درماتیک اتوپیک نیز نامیده می شود، یک بیماری پوستی شایع در بین افراد بزرگسال محسوب می شود. بین ۱ تا ۳ درصد بزرگسالان از این بیماری رنج می برند. اکثر افراد از دوران کودکی یا نوجوانی دچار این مشکل هستند که تا بزرگسالی نیز با آنها می ماند. اما در برخی موارد دیگر، این مشکل پوستی برای نخستین بار در دوره بزرگسالی بروز می کند.مشخصه اگزما بروز التهاب، قرمزی، خشکی و خارش پوست است که در همه جای بدن دیده می شوند. اما اگزما بیشتر روی آرنج ها، دست ها و مناطقی که پوست چین می خورد بروز می کند. این مشکل پوستی نیز ارتباط زیادی با عوامل ژنتیکی دارد و اغلب با آسم و تب یونجه نیز در رابطه است. در واقع حدود ۷۰ درصد موارد اگزما در افرادی دیده می شود که سابقه خانوادگی این بیماری، بیماری آسم یا مشکل تب یونجه دارند. اگزما مسری نیست و متاسفانه درمان قطعی و معجزه گری ندارد. اما می توان به کمک کرم های مرطوب کننده و پمادهای استروئیدی موضعی، آنتی هیستامین های خوراکی و داروهای کنترل کننده سیستم ایمنی آن را تسکین داد. برخی اگزماهای شدید و مداوم را با فتوتراپی یا نوردرمانی کنترل می کنند.
ویتیلیگو: از هر ۱۰۰ نفر در بریتانیا، یک نفر به این عارضه مبتلا می شود و می تواند در هر سنی خود را نشان دهد. اما شروع آن در نیمی از موارد زیر سنین ۲۰ سالگی است. ویتیلیگو عفونی نیست. این مشکل پوستی به دلیل از بین رفتن رنگدانه های پوستی یا ملانین پوست بروز می کند. ملانوسیت ها سلول های پوستی هستند که باعث تولید رنگدانه ها می شوند. ویتیلیگو همان لکه های بی رنگ و سفید پوستی است که در نتیجه نبودن ملانوسیت ها بروز می کنند. این مشکل معمولا در مناطقی از پوست دیده می شود که بیشتر در معرض نور خورشید هستند، یعنی دست ها، صورت، بازوها و پاها.دلیل اصلی ابتلا به لک و پیس هنوز ناشناخته است. متخصصان این بیماری را یک بیماری خودایمنی می دانند که در آن سلول های بدن علیه خود وارد جنگ می شوند. متاسفانه درمان قطعی این بیماری وجود ندارد و برای کاهش علائم از کرم ها و پمادهای موضعی حاوی ترکیبات خنثی کننده واکنش های ایمنی بدن استفاده می شود. نوردرمانی از دیگر روش های مقابله با این بیماری است.
کبودی استخوان ها عارضه ای است که برای بیشتر افراد سالمند روی می دهد و تشخیص آن بصورت بالینی کمی سخت است. بیشتر مردم با کبودی، تغییر رنگ و تورمی که هنگام ضربه خوردن عضلات و بافت نرم شکل می گیرند، آشنا هستند. اما شاید آنچه نمی دانیم این است که استخوان ها نیز می توانند دچار کبودی شوند.
کبودی ها می توانند از چند روز تا چند ماه باقی بمانند و شدت آنها از خفیف تا شدید متغیر است. کبودی های استخوان در میان جدیترین و دردناکترین انواع کبودی قرار می گیرند. کبودی های استخوان به طور معمول طی دو ماه بهبود می یابند، اگرچه کبودی های استخوان بزرگتر ممکن است به مدت زمان بیشتری برای بهبودی نیاز داشته باشند.
کبودی استخوان چیست؟
کبودی ها زمانی شکل می گیرند که یک رگ خونی نزدیک به سطح پوست پس از یک ضربه پاره می شود. از رگ خونی پاره شده مقدار کمی خون به بافت های زیر پوست نشت می کند. این ناحیه در ابتدا قرمز رنگ به نظر می رسد و سپس به آبی یا بنفش، سبز، زرد-قهوه ای، و در نهایت با بهبودی کبودی به رنگ طبیعی پوست تغییر می کند.
کبودی ها می توانند نه تنها زیر پوست، بلکه در عمق بیشتر در بافت ها، اندام ها و استخوان ها نیز شکل بگیرند. در شرایطی که این کبودی های عمیقتر نشانه های قابل رویت خونریزی را نشان نمی دهند، اما می توانند موجب احساس درد شوند.
در سال 1988، طی یک مطالعه شرایطی کشف شد که پژوهشگران آن را ورم مغز استخوان نامیدند. ورم مغز استخوان در حال حاضر به کبودی استخوان ارجاع می شود تا بازتاب دهنده ماهیت آسیبزای این شرایط باشد. کبودی استخوان گاهی اوقات به نام کوفتگی استخوان نیز شناخته می شود.
تغییرات مغز استخوان در یک کبودی استخوان می تواند به واسطه عوامل زیر شکل گرفته باشد:تجمع خون افزایش یافته: مویرگ های متسع شده به رکود جریان خون منجر می شود، که التهاب شدید را در پی دارد.
مایع در استخوان: در آسیب های عضلانی، مایع در عضلات جمع می شود و آنها را متورم می سازد. از آنجایی که استخوان ها سخت هستند، پس نمی توانند متورم شوند. در عوض، مایعات در استخوان ها ایجاد فشار می کنند، که به شکل گیری درد منجر می شود.
پرخونی واکنشی: این شرایط زمانی رخ می دهد که جریان خون پس از وقفه ای موقت افزایش می یابد.
شکستگی: ممکن است یک شکستگی کوچک در لایه استخوان، درست زیر یک غضروف در یک مفصل وجود داشته باشد.
ترابکول ها شبکه ای از بافت های فیبروزی در یک استخوان هستند. یک شکستگی کامل استخوان به معنای آن است که تمامی ترابکول های استخوانی در آن ناحیه مشخص از استخوان آسیب دیده اند، که موجب یک شکستگی می شود. کبودی استخوان اغلب به عنوان مرحله ای پیش از یک شکستگی توصیف می شود. در این شرایط، تنها برخی از ترابکول ها آسیب دیده اند.
نشانه های کبودی استخوان
در ناحیه آسیب دیده به واسطه کبودی استخوان، نشانه ها می توانند شامل موارد زیر باشند:
تداوم درد یا حساسیت پس از بهبودی کبودی پوست
تورم
تغییر در رنگ پوست
درد مفصلی در نزدیکی منطقه آسیب دیده
التهاب مفصلی
سفتی و خشکی مفصل
درد مرتبط با کبودی استخوان بیشتر از یک آسیب دیدگی بافت نرم طول می کشد.
کبودی های استخوان می توانند طی سه هفته تا دو سال بهبود یابند
انواع کبودی استخوان:
سه نوع کبودی استخوان وجود دارند:
هماتوم Subperiosteal، زمانی که خون زیر غشا فیبروزی که سطح استخوان را پوشش می دهد، جمع می شود.
کبودی Interosseous، خونریزی و تورم در فضای استخوانی جایی که مغز استخوان قرمز و زرد ذخیره شده اند را شامل می شود.
ضایعه Subchondral، خونریزی و تورم بین غضروف و استخوان زیرین رخ می دهد.
نوع کبودی استخوان در یک فرد به محلی که آسیب در استخوان رخ داده بستگی دارد.
هماتوم Subperiosteal بیشتر پس از یک ضربه آسیبزا به استخوان رخ می دهد. این نوع در مناطق پایینی بدن شایع است.
کبودی Interosseous می تواند در نتیجه فشار فوق العاده زیاد بر استخوان به صورت منظم شکل بگیرد. این نوع کبودی بیشتر بازیکنان فوتبال و بسکتبال و دونده ها را تحت تاثیر قرار می دهد.
ضایعه Subchondral در نتیجه نیروی فشاری که سلول ها را نابود می کند و غضروف و استخوان را از هم جدا می کند، یا در نتیجه یک نیروی چرخشی ایجاد می شود. این نوع از کبودی استخوان نیز اغلب در بازیکنان فوتبال و بسکتبال رخ می دهد.
پرش و تاثیر دویدن روی سطوح سخت می تواند هر سه نوع از کبودی استخوان را ایجاد کند.
دلایل کبودی استخوان
هر استخوانی در بدن انسان می تواند دچار کبودی شود. کبودی های استخوان اغلب در زانو، مچ، استخوان پاشنه، پا، قوزک، و ران گزارش شده اند. آنها اغلب پس از یک رویداد آسیبزا مانند صدمه ورزشی، زمین خوردن، تصادف خودرو، یا ضربه وارده از یک فرد یا یک شی شکل می گیرند.آسیب هایی مانند پیچ خوردگی که می توانند موجب رگ به رگ شدن مفصل شوند نیز می توانند کبودی استخوان را موجب شوند.
کبودی های استخوان پس از فرم های آسیبزای زیر می توانند رخ دهند:
ضربه ای مستقیم به استخوان
نیروهایی که به جدا شدن پوست یا عضله از استخوان منجر می شوند
برخورد دو استخوان با یکدیگر پس از آسیب های رباط (لیگامنت)
آسیب دیدن استخوان های مجاور
هر یک از این اشکال آسیبزا دارای الگوی کبودی استخوان منحصر به فرد هستند.
کبودی های استخوان می توانند به واسطه شرایط پزشکی مانند ورم مفاصل (آرتروز)، که می تواند به سایش سطح استخوان ها روی یکدیگر منجر شود نیز شکل بگیرد.
عوامل خطرآفرین برای یک کبودی استخوان
از جمله عواملی که می توانند یک فرد را هرچه بیشتر در معرض خطر کبودی استخوان قرار دهند می توان به موراد زیر اشاره کرد:
حضور در فعالیت های ورزشی با احتمال بالای تجربه برخورد
حضور در مشاغلی که نیازمند فعالیت جسمانی سخت هستند
عدم استفاده از تجهیزات محافظ هنگام ورزش یا کار
ابتلا به آرتروز
تجربه کبودی استخوان در افرادی که فوتبال، راگبی، هاکی، و بسکتبال بازی می کنند، و همچنین، افراد فعال در هنرهای رزمی و دوندگان ماراتن معمول است.
تشخیص کبودی استخوان
در موارد مشکوک به کبودی استخوان بهرهمندی از مشورت پزشک مهم است زیرا این شرایط می تواند بخشی از یک مساله جدیتر باشد. در صورت تشدید تورم، از بین نرفتن تورم، یا در صورت افزایش درد و عدم تسکین پس از دریافت داروهای مسکن، دریافت کمک پزشکی ضروری است.
پزشک اغلب جزئیاتی درباره سابقه پزشکی و نشانه ها را مد نظر قرار داده و درباره چگونگی بروز آسیب پرسش می کند. وی ممکن است یک معاینه بدنی انجام دهد و ناحیه آسیب دیده را برای بررسی درد، کبودی و تورم کنترل کند. پزشک از این طریق می تواند به کبودی استخوان مشکوک شده و آن را تشخیص دهد. در صورتی که نشانه ها بهبود نیابند، تصویربرداری MRI پیشنهاد می شود.
کبودی استخوان از طریق تصویربرداری پرتو اکس نشان داده نمی شود، اگرچه این نوع تصویربرداری می تواند شکستگی استخوان را نشان دهد.
درمان کبودی استخوان
پزشک برای بهبودی کبودی استخوان می تواند موارد زیر را توصیه کند:
استراحت استخوان یا مفصل آسیب دیده
کاهش تورم با قرار دادن ناحیه آسیب دیده بالاتر از سطح قلب
استفاده از کمپرس یخ چند بار در روز روی ناحیه آسیب دیده
تجویز دارو برای کاهش درد و التهاب
استفاده از یک نگه دارنده برای محدود کردن حرکت
پرهیز از اعمال فشار ثابت یا شدید یا وزن زیاد روی ناحیه آسیب دیده برای پیشگیری از تشدید مشکل مهم است. اگر استخوان یا مفصل به میزان کافی استراحت نداشته باشند، روند بهبودی می تواند کند شود و آسیب بیشتری شکل بگیرد.
همچنین، پزشک می تواد توصیه هایی درباره رژیم غذایی داشته باشد. دنبال کردن یک رژیم غذایی سرشار از کلسیم، ویتامین D، و پروتئین می تواند به روند بهبودی کمک کند. سیگار کشیدن بهبودی استخوان را به تاخیر می اندازد.
بیشتر کبودی های استخوان طی دو ماه بهبود می یابند. با این وجود، ممکن است چند هفته یا چند ماه طول بکشد تا فرد بار دیگر توانایی بازگشت به میدان ورزشی را داشته باشد.
در موارد نادر، بدن ممکن است در بازگشت جریان خون به ناحیه آسیب دیده دچار مشکل شود، که این شرایط موجب نکروز آواسکولار استخوان می شود. نکروز آواسکولار به مرگ بافت استخوانی در نتیجه عدم جریان خون گفته می شود. اگر استخوان بمیرد، آسیب وارده برگشت ناپذیر است.
مدت زمانی که طول می کشد تا کبودی استخوان بهبود یابد به شدت آن بستگی دارد. کبودی های استخوان می توانند طی سه هفته تا دو سال بهبود یابند.
در شرایطی که کبودی های استخوان همواره قابل پیشگیری نیستند، دنبال کردن یک رژیم غذایی متعادل، ورزش منظم، ترک سیگار، ترک الکل، و استفاده از تجهیزات محافظتی هنگام ورزش یا کار می توانند به حفظ سلامت استخوان ها کمک کنند.
منبع:asriran.com
بیش فعالی مشکلی شایع در جامعه است که کودکان را درگیر می کند و در پسران با شیطنت ها و شلوغ ها همراه است و در دختران بیشتر با عدم توجه به حرف دیگران خود را نشان می دهد. ممکن است بارها و بارها نام این اختلال به گوشتان خورده باشد یا وقتی فرزندتان در مهمانی به هرچیزی سرک می کشد
و یک لحظه هم سر جایش نمی نشیند، با نصیحت دوستی که فرزند پرتحرک و شادتان را به بیش فعالی متهم می کند، رو به رو شده باشید.اختلال بیش فعالی یا «ADHD»، یکی از اختلال های شایع است که مبتلایانش را دچار کمبود تمرکز می کند و خود را با بیش از اندازه فعال بودنشان نشان می دهد.
البته، ADHD برچسبی نیست که بتوانید روی هر کودک پرجنب و جوش بچسبانیدش و نکته مهم تر آنکه اختلالی هم نیست که تنها کودکان را درگیر کند.بررسی ها نشان می دهد که حدود پنج درصد بزرگ سالان هم با این مشکل درگیر هستند اما ناآشنا بودنشان با این اختلال، باعث می شود که کاری برای درمان آن نکنند.
همین ناآشنایی با اختلال شایع بیش فعالی و کمبود تمرکز، بهانه ما برای نوشتن این مطلب شده است. شاید بعد از خواندن این نوشتار، بتوانید با دقت بیشتری به وضعیت خودتان و اطرافیانتان توجه کنید و در صورت نیازمند بودن به کمک متخصصان تا دیر نشده برای خلاص شدن از این مشکل کاری کنید.از کودکی تان چه می دانید؟
هر بزرگ سالی که گرفتار ADHD است، از کودکی با این مشکل درگیر بوده است؛ اما این عارضه در سال های کودکی اش تشخیص داده نشده و تلاشی برای درمان آن هم انجام نشده است. گفته می شود که از میان کودکان مبتلا به این بیماری، 60درصدشان به موقع درمان نمی شوند
و بیش فعالی و نقص توجه را تا بزرگ سالی با خود همراه خواهدداشت. با توجه به بررسی های انجام شده، تفاوتی میان زنان و مردان از نظر آمار ابتلا به این مشکل وجود ندارد و هر دو گروه به یک اندازه در معرض خطر هستند.
شما هم بیش فعالید؟
تصور اشتباهی که افراد در مورد بیش فعالی دارند و آن را به معنای پرتحرک بودن می دانند، باعث شده که بسیاری از افراد این مشکل را به موقع تشخیص ندهند. در صورتی که شما اغلب این نشانه ها را دارید، باید به بیش فعال بودنتان شک کنید.
• جهت یابی برایتان سخت است و وقتی دنبال یک آدرس می گردید زیاد گم می شوید؟
• اطلاعات را سخت به خاطر می آورید و خیلی فراموشکار هستید؟
• تمرکزکردن برایتان سخت است و نمی توانید با تمرکز کامل کاری را در زمانی کوتاه انجام دهید؟
• نمی توانید کارهایتان را سازمان دهی کنید و به نظر خیلی ها آدم شلخته ای می رسید؟
• کارها را به موقع تمام نمی کنید؟
• بی دقت هستید و به جزییات توجه نمی کنید؟ به عبارت دیگر اهل ریزه کاری نیستید؟
• از کارتان لذت نمی برید یا در محیط کارتان با مشکلات متعددی درگیرید؟ خیلی ها فکر می کنند آدم ناسازگاری هستید و کارکردن با شما سخت است؟
اگر مشکلاتی از این دست در خانه، محل کار یا دانشگاه برایتان اختلال جدی ایجاد کرده، تنها با مراجعه به روان پزشک ها و درمان بیش فعالی و نقص توجهتان می توانید به عوارض ناشی از ADHD خاتمه دهید.
بررسی ها نشان می دهد بزرگ سالانی که به این اختلال دچار هستند، بیشتر با مشکلات زناشویی درگیرند و احتمال دارد طلاق و ازدواج های متعدد را در کارنامه عاطفی شان ثبت کنند.
حالتان چطور است؟
آدم هایی که دچار ADHD هستند، تنها از کمبود تمرکز و پرتحرکی رنج نمی برند. آن ها با مشکلاتی ا زقبیل آنچه در ادامه می آوریم هم رو به رو هستند؛ اما فراموش نکنید که برای دچار بودن به این بیماری، نباید به تمام مشکلاتی که در ادامه به آن ها اشاره می کنیم دچار شده باشید.
هیچ یک از بیمارانی که دچار ADHD هستند، دقیقا شبیه هم نیستند، پس در صورتی که بیشتر این مشکلات را در خود مشاهده کردید، در مورد احتمال ابتلا به عارضه بیش فعالی با متخصص مشورت کنید. یادتان نرود که گرچه این اختلال در برخی موارد به مرور زمان بهبود نسبی پیدا می کند، اما در بسیاری موارد
هم جز با درمان جدی زیر نظر متخصصان درمان نمی شود؛ پس اگر دچار این مشکلات هستید نگذارید زمان، حالتان را خرابتر کند و هرچه زودتر تصمیمی جدی برای حل مشکلتان بگیرید.
• اضطراب
• خستگی مزمن
• همیشه دیر رسیدن و فراموش کاری
• افسردگی
• دشواری تمرکز در زمانمطالعه
• ناتوانی در کنترل خشم
• مشکلات شغلی
• تحریک پذیری و زود از کوره دررفتن
• پایین بودن عزت نفس
• نوسانات خلقی
• مهارت پایین در سازمان دهی امور مختلف
• به تعویق رساندن کارها
• اعتیاد یا سوء مصرف مواد مخدرچه باید کرد؟
خلاص شدن از اختلالی که سال ها به آن دچار بوده اید کار ساده ای نیست؛ اما بد نیست بدانید که متخصصان با این روش ها می توانند به شما کمک کنند و توانتان را برای حل کردن مشکل بالا ببرند.
• درمان شناختی- رفتاری
• (cognitive Behavioral Therapy) که در آن روان شناس روی تفکر و ناکارآمدی های شما کار می کند، به بیشتر شدن اعتماد به نفستان کمک کرده و توانتان برای عبور از بحران را بالاتر می برد.
• آموزش و آرام سازی و مدیریت استرس و انجام تمرین های آرامش بخش می تواند اضطراب شما را کاهش دهد.
• مشاوره شغلی به کم شدن چالش های شما در محیط کار کمک می کند و راهکارهای موثری را برای افزایش سازگاری تان در محیط کار به شما معرفی می کند.
• خانواده درمانی و حضور در جلسات به همراه اعضای خانواده تان، باعث می شود که درمانگر از نشانه هایی که در کودکی تان وجود داشته و از دچار بودنتان به این مشکل حکایت می کند، باخبر شود و تصمیم بهتری برای درمان مشکل شما بگیرد. مطمئن باشید دست خالی از این جلسات بیرون نمی آیید.
• درمان های دارویی، علائم آزاردهنده ای را که مانع تمرکز کردنتان می شود یا شما را مضطرب و تحریک پذیر می کند، از بین می برد.
توپ توی زمین شماست
درست است که هنگامی که ADHD به عنوان اختلالی جدی و شدید سراغتان آمده باشد، چاره ای جز مراجعه به روان شناس ها و روان پزشک ها برایتان باقی نمی ماند. اما حتی در زمان دارودرمانی و مشاوره، خودتان هم باید برای بهتر شدن حالتان کاری بکنید. امتحان کردن این راه های پیشنهادی می تواند به شما برای خلاص شدن از این اختلال کمک کند.
دور و برتان را مرتب کنید
وقتی خانه تان نامرتب و میز کارتان درهم و برهم است، معلوم است که توان لازم برای انجام دادن کارها برایتان باقی نمی ماند. هر ذهنی در فضای بی نظم از این سو به آن سو می رود، پس برای جلوگیری از پرش و شلوغی ذهنتان، در اولین قدم، محیط اطرافتان را سر و سامان دهید.
نخست، ا زگذاشتن وسیله ها د رجای تعیین شده شان شروع کنید و بعد هم کمی به نظافت محیطی رسیدگی کنید که قرار است در آن زندگی یا کار کنید. مطمئن باشید اگر در ابتدای روز، نیم ساعت برای انجام دادن کارهای خانه وقت بگذارید، هیچ وقت به خاطر بی نظمی و آشفتگی، ذهنتان آشفته نمی شود.
چک لیست را آماده کنید
چک لیستی را از کارهایی که باید انجام بدهید، روی کاغذ بنویسید و بعد از انجام دادن هر کدامشان، آن کار را خط بزنید شمایی که به اختلال نقص توجه و تمرکز دچار هستید نباید از خودتان انتظار داشته باشید که توانایی نگهداری همه چیز را در ذهنتان داشته باشید؛ بلکه باید گاهی با مکتوب کردن کارهایی که پیش رویتان است، به ذهنتان برای اولویت بندی و به خاطر داشتن وظایفتان کمک کنید.
نفس عمیق بکشید
اضطراب یکی از مشکلات جدی شماست. یکی از کارهایی که برای خلاص شدن از این اضطراب مخلت کننده می توانید انجام دهید ،کسب مهارت تنفس صحیح است. شما با تنفس عمیق، هوشیارانه و شکمی می توانید به کم شدن اضطرابتان کمک کنید.
از حواس پرت کن ها فاصله بگیرید
تلویزیونی که در زمان انجام دادن کارتان روشن است، تلفنی که مدام زنگ می خورد، اتصال به اینترنتی که شما را به چک کردن پیام های ناخوانده وسوسه می کند و هزار و یک عامل دیگر می توانند تمرکز شما را به هم بزنند. برای اینکه تمرکز کردن را برای خود آسان تر کنید تا جایی که می توانید این حواس پرت کن ها را از سر راهتان بردارید.کالری بسوزانید
انرژی بیش از اندازه شما ممکن است توان چند ساعت نشستن در یک گوشه و تمام کردن کارها را از شما بگیرد. برای اینکه بیش فعالی مانع رسیدگی کردن به کارهایتان نشود، راهی برای تخلیه انرژی اضافه پیدا کنید. رفتن به کلاس ورزش، پیاده روی یا انجام فعالیت هایی از این دست، می تواند به تخلیه شدن انرژی تان کمک کند.
نداشتن تمرکز را با چندکاره بودن اشتباه نگیرید
به هنرتان در چندکاره بودن (multitasking) افتخار نکنید. در بسیاری از مواقع انجام کارها در یک زمان و از یک شاخه به شاخه دیگر پریدن، نشانه چندکاره بودن نیست. بلکه از دچار بودن شما به کمبود توج و تمرکز حکایت می کند. وقتی نمی توانید روی یک کار به خوبی تمرکز کنید، ذهنتان در میانه آن به سوی کار دیگری کشیده می شود و باعث می شود فعالیت فعلی تان را نیمه کاره رها کنید و سراغ کار دیگری بروید.
از تلفن همراه کمک بگیرید
اگر انجام کارها در زمان مقرر برایتان دشوار است، از اپلیکیشن هایی که انجام کارها را در زمان مورد نظرتان، به شما یادآوری می کنند، کمک بگیرید. اگر مدتی با کمک این یادآوری ها بتوانید به موقع به کارهایتان برسید، به مرور بی نیاز از آن ها هم از پس انجام کارهایتان بر می آیید.
جام جم سرا: دکتر بهمن محمدی با اشاره به اینکه کاهش وزن سریع با عوارض همراه است، گفت: ریزش موها، چین و چروک و شلی پوست صورت و بدن، ضعف اعصاب، افت فشار خون و ضعف و بیحالی، پوسیدگی دندانها، بروز سنگ کیسه صفرا، ورم و زخم معده، یبوست و حتی افسردگی از عوارض کاهش وزن سریع محسوب میشوند.
وی با تاکید بر اینکه کم کردن سریع وزن، موجب مقاومت بدن در برابر لاغری میشود، گفت: کاهش وزن سریع که به طور معمول در جریان کمخوری و ورزش شدید روی میدهد، بدن را تحت فشار قرار داده و به همین سبب بدن در برابر لاغری مقاومت میکند. بدین ترتیب، سرعت کاهش وزن بتدریج کند و بالاخره در جایی هم کاهش وزن متوقف میشود. علت این رخداد، نیاز بدن به حفظ بافت چربی به عنوان ذخیره حیاتی انرژی بدن در مواقع گرسنگی و قحطی است و بدن تلاش میکند به هر صورت ممکن ذخیره چربی را حفظ کند.
بهمنی خاطر نشان کرد: شخصی که با انجام تمرینات ورزشی شدید و کمخوری لاغر شده است اگر به هر دلیلی نتواند به همان شدت سابق ورزش کند، ورزش را رها کرده یا غذای خود را افزایش دهد، بدن سریع واکنش نشان میدهد، مجددا وزن افزایش یافته و آن شخص چاق میشود. از طرف دیگر، کم خوردن و گرسنگی سرانجام مقاومت فرد را در هم شکسته و ممکن است باعث شود که حتی بیشتر از قبل غذا بخورد و چاقتر شود.
این متخصص تغذیه تاکید کرد: در دوران کاهش وزن باید عادات غذایی چاقکننده مانند خوردن غذاهای چرب و پرکالری و مواد غذایی کمخاصیت و چاقکننده، (نظیر هله هوله و شیرینیجات) را به تدریج کنار گذاشت و عادتهای غذایی مناسب، مانند خوردن غذاهای مفید و کمکالری، نظیر سبزیجات، سالاد و مواد پروتئینی را جایگزین آنها کرد و لبنیات، میوهها، نان و برنج نیز باید در حد متعادل مصرف شود.
بهمنی یادآور شد: پیادهروی در کاهش وزن بسیار موثر است و اگر همراه با رژیم غذایی باشد، تاثیر آن بیشتر است. البته پیادهروی باید با سرعت متوسط و روزانه به مدت نیم تا یک ساعت انجام شود و تا دو ساعت پس از اتمام آن تنها آب نوشیده شود. نوشیدن یک لیوان آب هر نیم ساعت یک بار توصیه میشود و لاغر شدن را سرعت میبخشد.
او افزود: بهترین زمان برای پیادهروی پس از صرف صبحانه است. کسانی که امکان پیادهروی در صبح را ندارند، میتوانند عصرها پیادهروی کنند. بهتر است مدت پیادهروی از یک ساعت بیشتر نشود؛ چراکه ممکن است در بدن ایجاد مقاومت کند. در این حالت باوجود کاهش وزن بدن اما پس از مدتی روند کاهش وزن متوقف میشود. پیادهروی کمتر از نیم ساعت نیز تاثیر چندانی در لاغری ندارد. البته افرادی که وزنشان زیاد است و آمادگی جسمانی خوبی ندارند یا به کمر درد یا آرتروز مبتلا هستند، لازم است در ابتدا مدت و سرعت پیادهرویشان کمتر باشد و به تدریج بیشتر شود.
او گفت: اگر کسی امکان پیادهروی ندارد یا مایل است با ورزش و تمرینات ایروبیک وزن خود را کاهش دهد، لازم است برای حفظ وزن خود تمرینات ایروبیک را همواره ادامه داده و چنانچه به هر دلیل ورزش را قطع کند، لازم است از غذای مصرفی خود بکاهد. بدین ترتیب از افزایش مجدد وزن جلوگیری میشود. (ایسنا)
جام جم سرا: دکتر مسعود قاسمی، متخصص قلب و عروق در گفتوگو با جامجم با تاکید بر این که پرولاپس دریچه میترال معمولا علامتی ندارد، میگوید: فقط در زمانی که این عارضه همراه با اختلال ضربانی قلب باشد، به صورت تپش قلب یا به هم خوردن ریتم قلب بروز پیدا میکند.
دریچه میترال دو پره دارد و بین حفرههای سمت چپ قلب یعنی دهلیز چپ و بطن چپ قرار دارد. در حین انقباض دهلیز چپ، این دریچه باز و خون از دهلیز وارد بطن میشود و در چنین شرایطی بطن چپ بسته و مانع ورود خون به دهلیزها میشود. ولی در برخی افراد یکی از این پرهها یا هر دوی آنها بزرگتراست یا بافت نرمتری نسبت به شرایط طبیعی دارد. به همین دلیل، هنگامی که بطن چپ منقبض میشود، پرههای دریچه میترال دچار خمیدگی غیرمعمول میشود که به آن پرولاپس یا پسزدن خون از دریچه میترال به داخل دهلیز گفته میشود. البته بررسیها نشان داده است که در اکثر موارد، پرولاپس دریچه میترال یا بدون نارسایی قلبی است یا با نارسایی و عوارض خفیف دریچه قلبی همراه است.
علائم اختلال دریچه میترال
گرچه پرولاپس دریچه میترال معمولا علامتی ندارد، اما به گفته دکتر قاسمی در مواقع نادری، پرولاپس پیشرفته دریچه میترال، موجب بروز نارسایی قلبی میشود.
این متخصص قلب و عروق با تاکید بر این که پرولاپس دریچه میترال، اکتسابی نیست و از ابتدای کودکی وجود دارد، اما اغلب بدون علامت است، میگوید: البته آمارها نشان میدهد زنان قدری بیشتر به این عارضه دچار میشوند که معمولا طی یک معاینه ساده از سوی متخصص قلب از روی صدای تپش قلب، قابل شناسایی است، اما یک اکوکاردیوگرافی، مفیدترین آزمون برای تشخیص پرولاپس دریچه میترال است.
البته متخصصان قلب تاکید میکنند که گاهی این عارضه در موارد شدیدتر با علائمی نیز همراه است که شامل درد سینه یا ناراحتی قفسه سینه، تپش قلب و اضطراب، احساس سبکی سر هنگام برخاستن از حالت نشسته یا خوابیده، خستگی و تنگی نفس میشود. علت بروز این اختلال همچنان در بسیاری موارد ناشناخته است، اما از آنجا که ریشه ژنتیکی دارد ممکن است با برخی بیماریهای مادرزادی قلب نیز همراه باشد.
اختلالی که معمولا درمان نمیخواهد
پرولاپس دریچه میترال اختلالی قابل پیشگیری نیست، اما خوشبختانه اغلب بیماران مبتلا به آن میتوانند زندگی طبیعی و بدون علامتی را داشته باشند. البته در موارد معدودی نیز بیماران دچار این اختلال، علائمی دارند که کیفیت زندگیشان را تغییر میدهد.
دکتر قاسمی با تاکید بر این که پرولاپس دریچه میترال معمولا نیاز به درمان خاصی ندارد مگر آن که فرد دچار بینظمی در ضربان یا نارسایی قلب شود، میافزاید: در چنین شرایطی نیز درمان دارویی مطرح میشود. فقط در موارد بسیار نادر و در صورت پیشرفت قابل توجه نارسایی دریچه میترال، ترمیم یا تعویض دریچه از طریق جراحی باز یا بسته ضروری خواهد بود.
زندگی کم محدودیت با اختلالی قلبی
افرادی که مبتلا به نوع خفیف پرولاپس دریچه میترال هستند و عارضه جدی قلبی نیز ندارند، میتوانند بدون هیچ ملاحظه خاصی به فعالیتهای روزمره بپردازند و حتی بارداری را مانند افراد معمولی تجربه کنند.
دکتر قاسمی در این باره توضیح میدهد: افراد مبتلا به نوع خفیف اختلال پرولاپس دریچه میترال، ملاحظات خاص تغذیهای و محدودیت تحرکی نیز ندارند و رعایت بهداشت عمومی، تغذیه و سلامت در این دسته افراد نیز مشابه سایر توصیههای پزشکی برای عموم افراد است. البته در مورد افرادی که اختلال شدید پرولاپس دریچه میترال و عوارضی چون درد سینه یا تپش قلب دارند، قطع مصرف مواد حاوی کافئین، قهوه، نسکافه، شکلات، کاکائو، چای پررنگ و نیز مشروبات الکلی توصیه میشود.
وی یادآور میشود: تنها نکته مهم در مبتلایان به این اختلال، پیشگیری از عفونت است که بر این اساس به مصرف آنتیبیوتیک قبل از اعمال جراحی و دندانپزشکی با نظر پزشک تاکید میشود.
پونه شیرازی/ گروه سلامت
در این مطالعه آشکار شد که احتمال انقباض عضلات پا در هنگام شب معمولا در فصل تابستان دو برابر بیشتر از زمستان است.
این متخصصان در مرکز پزشکی دانشگاه آلبرتا و مرکز مطالعات ران و تحرک در دانشگاه بیریتیش کلمبیا طی یک مطالعه شش ساله روی تعدادی از کسانی که در کانادا، آمریکا و استرالیا در جستجوی راهکاری برای درمان این عارضه حتی از طریق آنلاین بودند، انجام داده و دریافتند که این جستجوها در فصل تابستان به نقطه اوج میرسد. در واقع در هر یک از این کشورها در اواسط فصل تابستان احتمال بروز این عارضه در افراد تشدید میشد.
به نقل از هلثدینیوز، پزشکان معتقدند که یافته جدید میتواند مسیر درمان این عارضه عضلانی را تغییر دهد. جزئیات بیشتر این مطالعه در مجله انجمن پزشکی کانادا منتشر شده است. (ایسنا)
429
پزشکان با بیان اینکه عارضه «تخریب لکه زرد» یا «دژنراسیون ماکولا ناشی از افزایش سن» موجب کاهش قدرت بینایی میشود، اظهار داشتند: این ارتباط تنها در افراد ۶۸ سال به بالا مشاهده میشود.
گروهی از پزشکان دانشگاه کالیفرنیا به مطالعه روی ۳۱۹۱ فرد ۴۰ سال به بالا پرداختند که در میان آنان ۲۴۸ فرد مبتلا به دژنراسیون ماکولا ناشی از بالا رفتن سن وجود داشت. از هر یک از این شرکتکنندگان در مورد مصرف مکملهای غذایی و روغن مورچه سوالاتی پرسیده شد.
این متخصصان متذکر شدند: با در نظر گرفتن عواملی همچون سن، جنسیت، قومیت، استعمال سیگار، مصرف مواد الکلی، چاقی، فشارخون بالا، بیماری قلبی، آب سیاه و عمل جراحی آب مروارید، نقش مکملهای کلسیم در بروز دژنراسیون ماکولا تایید شد.
به گزارش وب.ام.دی، یکی از محدودیتهای بررسی انجام شده این است که برخی از شرکت کنندگان اطلاعات دقیقی از مصرف مکملهای کلسیم ارائه ندادند. همچنین این متخصصان تاکید کردند که در این مطالعه نقش کلسیم موجود در موادغذایی مورد بررسی قرار نگرفت. (ایسنا)
506
رامین نورینیا در گفتوگویی درباره شایعترین عارضه چشمی در بیماران مبتلا به دیابت گفت:رتینو پاتی دیابتی شایعترین عارضه چشمی است که متأسفانه شروعی بدون علامت دارد و بیمار تا زمانی که دچار اختلال بینایی نشود متوجه ابتلا به این بیماری نمیشود.
وی ادامه داد: در واقع رتینوپاتی دیابتی از عوارض شبکیهای دیابت محسوب میشود که منجر به کاهش دید موقت یا همیشگی در بیمار میشود.
این عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی درباره اهمیت تشخیص زودرس این بیماری گفت:با تشخیص این بیماری در مراحل اولیه ابتلا میتوان مشکلات چشمی را تنها با کنترل فشار، قند و چربی خون و بدون نیاز به اقدامات خاص چشمپزشکی برطرف کرد.
وی در ادامه تأکید کرد:شبکیه و چشم یک بیمار دیابتی حداقل هر شش ماه تا یک سال باید معاینه شود.
نوری نیا گفت: گاهی دیده میشود بیمار با سابقه دیابت 15 ساله اولین بار با شکایت از کاهش دید به پزشک مراجعه میکند، بدون آنکه بداند این علامت نشاندهنده رتینوپاتی پیشرفته در چشم وی است. لذا لازم است یک فرد دیابتی پیش از بروز کاهش دید به متخصص چشم مراجعه و معاینه شبکیه شود.
فوق تخصص و جراح شبکیه درباره شیوههای درمانی رتینوپاتی پیشرفته گفت:دارودرمانی، لیزر درمانی و در نهایت انجام عمل جراحی از جمله اقدامات درمانی متناسب با میزان پیشرفت این بیماری در مبتلایان به رتینوپاتی دیابتی است.
وی افزود:در بیماران دیابتی احتمال ابتلا به آب مروارید، آب سیاه، زخم قرنیه نسبت به افراد غیر دیابتی بیشتر است.
عضو مرکز تحقیقات چشم دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی در پاسخ به سؤالی مبنی بر تأثیر روزه بر عوارض چشمی گفت:روزه در افراد غیر دیابتی هیچ اثر منفی بر روی چشم ندارد و در فرد دیابتی نیز آنچه اهمیت دارد کنترل قند خون است. فرد دیابتی در مورد روزه گرفتن باید با پزشک متخصص غدد مشورت نماید.(فارس)
دکتر حسین سمیعی در مصاحبه با ایسنا گفت: در روزهای اول این عمل به دلیل برداشتن لایه اولیه قرنیه، بیمار به طور کامل به نور حساس میشود، اما حداکثر بعد از سه ماه از عمل بیش از 70 تا 80 درصد از بیماران کاملا بهبود مییابند و هیچ نشانهای وجود ندارد که بیمار آن را به حساسیت به نور نسبت دهد.
وی افزود: حساسیت به نور ممکن است در افرادی که عمل لیزیک را انجام ندادهاند هم مشاهده شود و به همین دلیل یک عارضه پس از عمل تلقی نمیشود و استفاده از عینکهای فتوکرومیک که اشعه ماورابنفش را به خوبی جذب میکنند، پیشنهاد میشود.
عضو جامعه متخصصین چشم آمریکا گفت: بیشتر بیماران بعد از عمل لیزیک حدود دو تا سه ماه از عینک آفتابی استفاده میکنند و به همین دلیل حساسیت و تحریک نسبت به نور امری طبیعی تلقی میشود و به مرور برطرف میشود.
وی با بیان اینکه این عارضه پس از عمل عود مجدد ندارد و اصلاح به صورت کامل انجام میشود، افزود: افراد باید انتظارات واقعگرایانه از عمل لیزیک و نتایج آن داشته باشند. به عنوان مثال در فردی که قبل از عمل نمره عینک هفت دارد، در صورتی که بعد از لیزیک شماره عینک او 0.5 بماند عمل رضایتبخش است.
پایان 18 سالگی سن علمی مناسب جهت انجام لیزیک چشم
عضو انجمن بینالمللی جراحان چشم با اشاره به اینکه پایان 18 سالگی مناسبترین سن جهت انجام این عمل است، گفت: بیمار کاندید عمل لیزیک باید تحت نظر یک پزشک ثابت باشد یا حداقل گزارشات مراجعات قبلی خود را به همراه داشته باشد تا از ثابت بودن شماره عینک در دو معاینه اخیر اطمینان حاصل شود.
سمیعی با بیان اینکه امروزه مدرنترین تجهیزات جراحی در ایران موجود است، تصریح کرد: به بیماران اطمینان میدهیم هیچ نقطهای از دنیا در این زمینه نسبت به کشور ما برتری ندارد و انجام عمل لیزیک در تهران و شهرهای بزرگ کشور به پیشرفتهترین شکل ممکن انجام میشود.
احساس خشکی چشم بعد از عمل لیزیک
این جراح و متخصص چشم افزود: پس از عمل لیزیک به دلیل کمبود ترشح اشک، خشکی چشم ایجاد شده که باعث حساسیت به نور میشود. به همین دلیل به بیماران توصیه میشود برای مدت طولانی از قطره اشک مصنوعی که بیضرر است، استفاده کنند.
سمیعی به رعایت نکاتی پس از عمل لیزیک اشاره کرد و گفت: افراد پس از جراحی از دست زدن به چشم، رانندگی در آفتاب، راه رفتن بر روی برف هنگام تابش آفتاب و شنا در استخرهای عمومی به دلیل احتمال ایجاد آلودگی خودداری کنند.
وی خودداری از انجام کارهای چشمی به مدت طولانی بعد از عمل را ضروری دانست و افزود: استفاده از عینک آفتابی و قطره اشک مصنوعی در گروهی از بیماران که حساسیت به نور در آنها بعد از عمل باقی مانده، بسیار کمککننده است.
این جراح و متخصص چشم با بیان اینکه عمل لیزیک به عنوان یکی از رضایتبخشترین راههای اصلاح بینایی است، خاطرنشان کرد: این عمل به درخواست بیمار انجام میشود و به افرادی که با عینک احساس راحتی ندارند، پیشنهاد میشود و پزشک هیچگونه اصراری به انجام آن ندارد.
چاقی: چاقی و عوارض متعاقب آن از قبیل دیابت، ناباروری، بیمای های قلبی، و .... از بزرگترین نگرانی های قرن هستند. عدم مصرف صبحانه در این میان می تواند خطر ابتلا به چاقی و عدم از دست دادن وزن را وخیم تر کند. به گفته کارشناسان تغذیه نخوردن صبحانه باعث می شود که شما در تمام طول روز پرخوری کنید. این در حالی است که مصرف مواد غذایی مناسب برای صبحانه مانع از تجمع انسولین می شود.
این هورمون باعث می شود که سلول های چربی، اسیدهای چرب بیشتری ذخیره کند. به عقیده محققان افرادی که صبحانه می خورند کمتر در معرض نوسانات وزن قرار می گیرند. یکی از دلایل اصلی چاقی ناشی از صبحانه نخوردن این است که بدن در حالت روزه طولانی مدت قرار می گیرد. سپس زمانی که غذا مصرف می کنید بدن مواد غذایی دریافتی را به صورت چربی ذخیره می کند تا در حالت روزه طولانی مدت از آن ها استفاده کند.
کاهش سطح حافظه: به طور کلی تغذیه نامناسب روی رشد ذهنی کودکان و نوجوانان تاثیر منفی می گذارد. محققان دانشگاه مریلند مشاهده کردند کودکانی که صبحانه نمی خورند در مدرسه احساس خستگی بیشتری کرده و نمی توانند به درستی تمرکز داشته باشند. به عقیده محققان دانشگاه آیووا ایالات متحده آمریکا نیز کودکانی که به میزان کافی آهن، ید و پروتئین دریافت نمی کنند بهره هوشی پایین تری دارند.
بی نظمی در قاعدگی: حذف وعده صبحانه در زنان با بی نظمی های دوران قاعدگی همراه است. علاوه بر این قاعدگی دردناک و یبوست نیز از عوارض دیگر هستند.
کاهش سطح خلق و خوی: مصرف مواد غذایی مناسب برای صبحانه باعث تامین ویتامین ها و مواد معدنی بدن شده و کمک می کند که با انرژی بیشتری روز را سپری کنید. اما صرفنظر کردن از اولین وعده غذایی باعث می شود که خیلی زود احساس خستگی و کج خلقی کنید. نتایج پژوهش ها نشان می دهد بزرگسالانی که صبحانه کاملی مصرف می کنند خوش خلق تر و مثبت تر از افراد دیگر هستند.
عوارض جانبی فیزیکی: نخوردن صبحانه خطر ابتلا به هیپوگلیسمی یا کاهش قند خون را افزایش می دهد. علائم جسمی دیگر شامل لرزش، ضعف، سرگیجه، سردرد، احساس سوزن سوزن شدن، سریع شدن ضربان قلب، است.
احساس گرسنگی مدام: یکی از دلایل ضعف کردن و احساس گرسنگی مداوم، عدم مصرف صبحانه است. افرادی که روز خود را با مصرف صبحانه آغاز می کنند کمتر گرسنه میشوند؛ اما زمانیکه روز خود را بدون صبحانه آغاز می کنید معدهتان سیگنال هایی به مغز فرستاده و اعلام خالی بودن می کند؛ در نتیجه از همان ابتدای روز حس گرسنگی در بدنتان شکل گرفته و باقی میماند.
هر چه دیرتر اقدام به خوردن بکنید نیز احساس گرسنگی تان بیشتر خواهد شد. به عقیده محققان صبحانه نخورها بیشتر در دام تغذیه ناسالم می افتند. این افراد برای سیر شدن و مقابله با احساس گرسنگی شان هر ماده غذایی نامناسب را نیز مصرف میکنند.
منبع : قدس آنلاین